Мая ідэнта

— Я тады наогул неведаю хто)
— А за каго сам сябе ўважаеш?
— Цяжка адказаць, за крывіча…

— Ну вось, значыцца крэва-крывіч :) Але-ж, пэўна, як і мне, не замне, калі хтосьці назаве беларусам :) Я-ж сябе крывічом не адчуваю. Хоць разумею, продкі мае на ўсходняй Меншчыне перад як стацца каталіцкімі літвінамі былі праваслаўнымі руськімі, а ’шчэ раней — паганскімі крэвамі :) Але-ж гэта так даўно была, што ані крэвам, ані на’т русінам (і, адпаведна, беларусам з паходжаньня) сябе не адчуваю. Калі беларус — дык праз сучаснае поданства. Праз паходжаньне й культуру — літвін — хуцей традыцыяналісты, чымся нацыяналісты літвін. Таму не паўстае занадта востра выбар спаміж, напрыклад, літвінскай і беларускай ідэнтамі — бо для мяне нармальна мець герархію тоеснасьцяў.

Пэўныя сакральныя ўзроўні — вышэйшыя. Пра гэныя тоеснасьці лепш не распаўсюджвацца. Скажу хіба што: усі гэныя зямнога розуму пабудовы тоеснасьці — што літвін, што беларус, што яшчэ хто — ё ілюзыяй, цацкай сьведамасьці, часоваю зьявай (покуль Сьмерць не парве шоры на вачох). Таму гульня ў літвінства ці ў беларушчыну — дробязі ў параўнаньні з “жыцьцям вечным”. Але-ж нацыянальна-патрыятычныя гульні з тоеснасьцю — вельмі цікавыя й нармальныя для звычайнага чалавечага жыцьця, якім жыву цяперака. І вось маё самавызначэньня сёньня: літвін беларус, літвін РБ. беларускі літвін.

1 узровень — галоўны, прыярытэтны — ЛІТВІН. а) Прадусім, літвін — як крэўны дзедзіч зусім не мітычных дзядоў — літвінаў-каталікоў ВКЛ. б) Па-другое, літвін — водле глыбокага ўсьведамленьня ўласнае належнасьці да культурна-гістарычнага абшару Вялікае Літвы, былога ВКЛ — абшару, які рэяльны, не мітычны; адпаведна, мае права на існаваньне й адмысловая літоўска-літвінская тоеснасьць. в) Па-трэцяе, літвін — як нацыянальнасьць, што нараджаецца навідавоку, да якой я, відавочна, блізкі й лаяльны (нацыянальнай творчасьцю ў гэтым накірунку займаюцца сябры Алеся-Яна litua Карвацкага й Алеся gorliwy_litwin Белага). Такім чынам, ЛІТВІН для мяне ўласна ё самавызначэньнем, прадусім, этнічным, далей — культурна-рэґіянальным, а потым ужо — нацыянальным (дзеля абгрунтаваньня нацыянальнага кшталту пазначэньня сябе як літвіна ў якіх-колечы дакумантах і перапісных аркушох). Збольшага, словы “літвін”, “litwin”, “lietuviai”, “литовец” для мяне, лінґвістычна, ё сынонімамі (рознае — калі маюцца на ўвазе тоеснасьці нацыянальнага кшталту)…

2 узровень — беларус. Не як нацыянальнасьць, а як сучаснае маё дзяржаўнае поданства, лаяльнасьць і мейсца жыхарства — Рэспубліка Беларусь. Пэўныя здабыткі ўласна беларускай культуры сталіся мне роднымі (мова, клясычны правапіс, сучасная дэпаланізаваная лацінка), але гэнае ня ё падставаю дзеля прымату беларускай ідэнты (як няма падставы дзеля назваці рускай маю рускамоўную маці).

3 узровень — канфесыйнае самавызначэньне — хай застанецца па-за разглядам: рэліґійна я вельмі талярантны, і не такі руплівы вернік, каб меўся практычны сэнс мець асобнае самавызначэньне водле веравызнаньня. У прынцыпе, мая — насамрэч глыбокая — нутраная рэліґійнасьць ё часткай культурнага складніку маёй літоўскасьці-літвінства…

“Литвинская (литовская) идентичность сегодня”

Запрашаем годна сустрэці Перапіс-2009
разам з litviny2009 і lithuaniae2009!